Duży pies w domu. Zjawia się, bo rasa mi się podoba, bo znajomi mają i ładnie się zachowuje, bo dodatkowo ma pilnować podwórka. Często się zdarza, że w domu jest już dziecko. Właściwie wiek nie ma znaczenia.
W takim to oto momencie każdy zaczyna się zastanawiać, jak to wszystko poukładać. Najbardziej popularna teoria mówi, że pies powinien zostać przyjacielem dziecka. Ale ta najbardziej popularna teoria ma jedną zasadniczą lukę. Otóż nie przewiduje konieczności zachowania statusu poszczególnych osobników w stadzie. Moje długoletnie doświadczenia mówią, o konieczności zachowania świadomości podstawowej rzeczy: w każdym stadzie lider jest tylko jeden. Ty jako człowiek musisz zostać liderem, bo jesteś mądrzejszy, bo jesteś silniejszy, słowem chcesz (i musisz!) przewodzić w stadzie, jeśli masz psa.
Biorąc powyższe pod uwagę, jeśli chcesz mieć dobrze ułożonego psa musisz zepchnąć go na sam koniec stada, czyli swojej rodziny. Następnie musisz przypisać psu funkcję przyjaciela swojego dziecka i za to go tylko nagradzać. Jednocześnie musisz cały czas pilnować momentu, w którym twój pies będzie próbował zdominować (czytaj: przeskoczyć w hierarchii) kogokolwiek, a z pewnością padnie na twoje dziecko, bo jest najsłabsze. Objawiać to się będzie powarkiwaniem, kłapnięciami itp. I tu muszą reagować wszyscy, którzy są nad psem - ty jako lider najostrzej, ale również twoja żona (mąż) i to dziecko. Stopień reakcji jest oczywiście uzależniony od tego, kto ją zadaje. Sposób reakcji niech każdy sobie znajdzie.
Jeśli kogoś zainteresuje więcej szczegółów na ten temat, proszę śmiało pytać na POGAWĘDKACH, chętnie odpowiem, a do powiedzenia mam naprawdę dużo!
Robert Łuksza
